ईयु–भारत विज्ञप्तिलाई ठीक मान्नेहरु विदेशी दलाल हुन्
प्रधानमन्त्री केपी ओलीले भारतबाट फर्केपछि सम्बन्ध सुधार भएको बताए । तर, भारतसँग नेपालको सम्बन्ध सुधारको कुनै सम्भावना थिएन । भोलिका दिनमा पनि भारतसँग सम्बन्ध सुधार हुँदैन । किन भने नेपालसँग युरोपेली र अमेरिकीहरुको सामरिक रणनीति जोडिएको छ । नेपाललाई अस्तव्यस्त बनाएर असफल बनाउने र बहुराष्ट्रिय सेना नेपालमा उतारेर तिब्बत प्रवेश गर्ने युरोपेली र अमेरिकीहरुको वर्षौंदेखिको सपना हो । चीनलाई कमजोर बनाउन, शक्तिशाली हुन नदिन, भारत र युरोपेलीहरुले तिब्बत मामिला धेरै उचालेका छन् । यसबाट उनीहरु कुनै पनि हालतमा पछाडि फर्किन चाहँदैनन् ।
भारत आकार र जनसंख्यामा ठूलो छ । तर, अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा हेर्दा भारत एक स्वतन्त्र राष्ट्रका रुपमा पनि छैन । भारतमा कुनै एकताको सूत्र पनि छैन । यो त केवल फौजी बलले जोडिएको छ । भारतीयहरुलाई एकताको सूत्रमा जोड्ने भाषा, संस्कृति, परम्परा केही पनि छैन । आन्तरिक रुपमा मात्रै होइन, बाह्य रुपमा पनि भारतको छवि स्वतन्त्र मुलुकको जस्तो छैन । यो मुलुकले चीनलाई धेरै शक्तिशाली हुन नदिन पश्चिमा र अमेरिकासँग मिलेर काम गर्छ । सन् २००४ मा अमेरिकासँग परमाणु प्रतिरक्षा सम्झौता गरेर चीनलाई तर्साउन खोजेको हो । त्यो सम्झौता चीनविरुद्ध भएको हो । व्यापारिक कारोबार, प्राविधिक सहकार्य आदि चीनसँग भारतको हुन्छ । तर सामरिक रुपले कहिले पनि भारत र चीन नजिक हुँदैनन् । भारत चीनको स्थायी विरोधी हो ।
यो एउटा तथ्य त हुँदै हो । अर्को डरलाग्दो तथ्य के पनि हो भने पश्चिमाहरुले एसियालाई कसरी नियन्त्रणमा राख्न सकिन्छ भन्नेबारे उनीहरुले ठूलो लगानी र मिहेनत गरेका छन् । एसिया भनेको हिन्दू, मुस्लिम र बुद्धिस्टहरुको सभ्यताको मुलथलो हो । सांस्कृतिक रुपले एकताबद्ध भएको क्षेत्रका मानिसहरुमा सजिलै बिग्रह ल्याउन सकिँदैन । बिग्रहबिना अरुलाई नियन्त्रणमा राख्न सकिँदैन । यसकारण उनीहरुको अस्त्र हो क्रिस्चियन धर्म । क्रिस्चियन धर्म फैलाएर भारतलाई नै विघटन गर्ने उनीहरुको तीन सय वर्ष अघिदेखिको योजना हो । यसका लागि उनीहरुले करोडौं डलर खर्च गरिरहेका छन् । भारतलाई पनि यो तथ्य थाहा छ । यही भएर बेलाबेलामा भारत चीनसँग पनि नजिकिन खोज्छ । भारतको दोहोरो रणनीतिका कारण भारतको द्वैध चरित्र देखिएको हो ।
चीनलाई कमजोर पार्न वर्षाैैदेखि युरोपेलीको प्रयास, अर्बौ खर्च एकातिर छ । यो मामिलालाई युरोपेली र अमेरिकीहरु कुनै हालतमा पनि छाड्दैनन् । यसका लागि नेपाललाई प्रयोग गर्नु उनीहरुको बाध्यता हो । अर्कोतर्फ भारतले दक्षिण एसियालाई नै अखण्ड भारत ठान्छ । उनीहरु नेपाल, भुटान, बंगलादेश, पाकिस्तान सबैलाई आफ्नो बिर्ता ठान्छन् । यी मुलुकहरुको भूगोल जोडिएर एउटै हुनुपर्छ भन्ने ठान्छन् । यी मुलुकहरुमध्ये पनि नेपालमा भारतको अरनखटन पहिलेदेखि चल्दै आएको हो । तर, पछिल्लो समयमा भारतका केही दलाल मात्रै बाँकी रहे उनीहरुलाई समर्थन गर्ने । नेपाली जनतालाई त भारतले गुमायो गुमायो, अलिकति उनीहरुको कुरा सुन्ने दलहरुलाई पनि गुमायो ।
ईयु–भारतको संयुक्त विज्ञप्ति र नेपालका बौद्धिक जमात
नेपालमा केही त्यस्ता मानिसहरुको झुण्ड पनि छ, जसलाई मिडिया र समाजले बौद्धिक भनेर बुझिदिन्छ । विवेक नभएका तर विश्वविद्यालयका डिग्री लिएकालाई बौद्धिक मान्न सकिँदैन । नेपाल आमाको बलात्कार भइरहँदा ताली बजाउनेलाई कसरी बौद्धिक मान्न सकिन्छ ? नेपालका केही बुद्धिजीवी भनाउँदाहरुको विवेक बोल्दैन । यिनीहरुको मनमा एउटा हुन्छ, तर बोल्छन् अर्कै । यिनीहरु विदेशी डलरबाट पालिएका, लगानी गरिएका व्यक्तिहरु हुन् । यस्तो संवेदनशील समयमा प्रयोग गर्न भनेर विदेशीले यिनीहरुलाई पालेर राख्ने गरेका छन् । यसरी पालिनेमा नेता, पत्रकार, बुद्धिजीवी, कर्मचारी सबै छन् ।
नेपालमा भारतको नाकाबन्दीमा भारतविरुद्ध मौन बस्ने वा समर्थन गर्ने विदेशी दलाल हुन् । अहिले भारतले नेपालको संविधानबारे अन्तर्राष्ट्रिय समुदायमाझ भ्रम फैलाइरहेको छ । नेपालको आन्तरिक ममिलामा भारतले चासो राखेको मत्र छैन, हस्तक्षेप गर्दै हिँडेको छ । यसलाई पनि स्वभाविक देख्ने, हस्तक्षेप नदेख्नेहरु विदेशी दलाल हुन् भन्न कसैलाई पनि प्रमाणको आवश्यकता पर्दैन ।
युरोपेलीहरुले पहिलो संविधानसभा विघटन भएपछि सार्वजनिक रुपमै हाम्रो अरबौं लगानी बालुवामा पानी भयो भने । उनीहरुले नेपालमा जातीय राज्य कायम गराउन खोजेका थिए । जातीय राज्य हुनेबित्तिकै काटाकाटको स्थिति पैदा हुने थियो । त्यस्तै होस् भनेर उनीहरुले नेपालमा यस्तायस्ता मान्छे पालेर राखेका छन् जसको साइनो जनजाति आन्दोलनसँगै छैन ।
जनजाति भनेको यस्तो समुदाय हो जसको सम्बन्ध जल, जंगल र जमिनसँग हुन्छ । उनीहरु मान्छेले बनाएको धर्म मान्दैनन् । प्रकृति पूजक हुन्छन् । उनीहरु गरिब हुन्छन् तर आत्मनिर्भर अर्थतन्त्रमा बाँचेका हुन्छन् । उनीहरुको आफ्नै भाषा र संस्कृति हुन्छ । जनजाति हुनका लागि नेपालमा चाहिं नाक र आँखाको बनावटलाई आधार मानियो । तर खस, मधेसीमा पनि जनजाति छन् । नेपालमा जनजातिका नेता भनाउँदाहरु पैसाको लोभमा क्रिस्चियन भएका छन् । पद्मरत्न तुलाधर, सीताराम तामाङ, ओम गुरुङ, कृष्ण भट्टचन आज जनजातिका नेता भएको देख्दा उदेक लागेर आउँछ ।
दूर्भाग्यपूर्ण दुःखद पात्रहरु
नेपालमा यदि कसैलाई दुर्भाग्यपूर्ण दुःखद पात्रका रुपमा लिनुपर्दा दमननाथ ढुंगानालाई लिनुपर्ने हुन्छ । अमेरिकी सरकारले जासुसीका लागि परिचालन गर्ने एनटिटिपी नामक संस्था नेपालको शान्ति प्रक्रियासँग सम्बन्धित छ । यो संस्थाको संयोजक पद्मरत्न तुलाधर र उप–संयोजक दमननाथ ढुंगाना छन् । अन्तरिम कालमा यही संस्थाले सिफारिस गरेका आधारमा नेपालमा मन्त्रीहरु पनि भए । यो संस्था अमेरिकाको जासुसी गर्ने संस्था हो ।
अहिले पनि दमन त्यही संस्थाको निलो प्लेटको गाडी चढेर हिँड्ने गरेका छन् । दमननाथका केही वर्षयताका भनाइ नियालेर हेर्नुभयो भने उनले सधैं नेपालमा अशान्तिलाई बल पुग्ने गरी अभिव्यक्ति दिएका छन् । दमननाथको कुरालाई सही मानेर अगाडि बढेको भए अहिले दोस्रो संविधानसभा निर्वाचन पनि हुने थिएन, संविधान पनि बन्ने थिएन । अहिलेसम्म शान्तिप्रक्रिया टुंगोमा पनि पुग्ने थिएन । दमननाथहरु नांगो रुपमा जासुसीका लागि प्रयोग भएका मानिसहरु हुन् । पढेलेखेका मान्छेको आवरणमा समाजमा भ्रम छर्नु नै यिनीहरुको मर्ध हो । वैचारिक ढंगबाट नेपालमाथि आक्रमण गर्ने यिनीहरुलाई ‘क्रिमिनल’ नै मान्नुपर्ने हुन्छ ।
एमाओवादी शान्ति प्रक्रियामा आएलगत्तै लेखक खगेन्द्र संग्रौलाका लेखहरु खोजेर हेर्नुहोस्, त्यहाँ प्रचण्डलाई क्रान्तिका नायक, ऐतिहासिक व्यक्ति, नेताहरुका पनि नेता, नायकहरुका पनि नायकका रुपमा परिभाषित गरिएको हुन्थ्यो । त्यो बेलासम्म संग्रौलाले बाबुराम भट्टराईलाई उनी क्याथोलिक चर्चका भारतीय उत्पादन भन्ने सोच्थे । अनि भट्टराईको सत्तोसराप गर्थे । तर जब बिस्तारै बिस्तारै संग्रौलालाई आफ्नो र भट्टराईको सेन्टर एउटै भन्ने थाहा भयो अनि अहिले सरक्कै कित्ता फेरिएको छ उनको ।
संग्रौलाले माओवादी जनयुद्धकालमा जुनकिरीको संगीत भन्ने उपन्यास लेखेका थिए । जसमा नेपालका उत्पीडित जातजातिको मुक्ति एनजिओले गर्छ भन्ने दावी गरिएको छ । संसारले बुझेको कुरा नै हो एनजिओले आजसम्म कुनै समाज पनि परिवर्तन भएको रेकर्ड छैन ।
kathmandutoday